zločinac che guevara...

Page 3 of 3 Previous  1, 2, 3

Go down

Re: zločinac che guevara...

Post by metilda on 30/5/2017, 10:42

Mašina za ubijanje – Če Gevara, od komunističkog agitatora do kapitalističkog brenda
BY ALVARO VARGAS LLOSA · PUBLISHED 07/06/2012
 
Socijalistički maneken
U percepciji velikog broja ljudi borac za “bolji svet” – u stvarnosti masovni ubica
 
To nas dovodi natrag do Karlosa Santane i njegove Če odeće. U svom otvorenom pismu objavljenom u El Nuevo Herald 31. marta ove godine, veliki džez muzičar Pakito de Rivera napao je Santanu zbog takvog oblačenja na dodeli Oskara i dodao: “Jedan od tih Kubanaca u La Kabanji bio je moj rođak Bebo, koji je tu bio zatvoren samo zato što je bio hrišćanin. On mi je sa beskrajnim ogorčenjem pričao kako je iz svoje ćelije u ranim jutarnjim satima mogao da čuje egzekucije, bez suđenja i zakonitog procesa, mnogih koji su umrli uzvikujući ‘Živeo Gospod Hrist’!”.
 
Čeova žudnja za moći ispoljavala se i na druge načine osim ubistava. Pada u oči protivrečnost između njegove strasti za putovanjem – neka vrsta protesta protiv nacionalnih država – i njegovog impulsa da sam postane vođa porobljivačke države. Pišući o Pedru Valdiviji, konkvistadoru Čilea, Če Gevara umuje: “On je pripadao onoj posebnoj vrsti ljudi kakvu često srećemo, kod koje je želja za neograničenom moći toliko jaka da im se svaka patnja koja stoji na putu ostvarenja te moći čini prirodnom”. On ovde kao da opisuje samog sebe. U svakoj fazi svog odraslog života, njegova megalomanija se manifestovala u predatorskoj težnji ka preotimanju života i imovine drugih ljudi, i ukidanju njihove slobodne volje.
 
Posle zauzimanja grada Sankti Spiritus 1958. godine, Gevara je bezuspešno pokušao da uvede neku vrstu šerijata, regulišući odnose između muškaraca i žena, uvodeći propise u vezi sa alkoholom i kockom – što je puritanizam koji baš i nije krasio njegov sopstveni način života. On je takođe naređivao svojim ljudima da pljačkaju banke. Tu odluku je u pismu Enrikeu Oltuski, svom potčinjenom, u novembru iste godine, pravdao na sledeći način: “Borbene mase se slažu sa pljačkanjem banaka zato što niko od njih nema ni centa u tim bankama”. Ova ideja revolucije kao dozvole za preraspodelu vlasništva kako vam se sviđa navela je ovog marksističkog puritanca da posle trijumfa revolucije otme vilu jednom emigrantu.
 

Hitnja da se drugima preotme njihova imovina i da se prisvoji pravo na tuđe teritorije bili su centralni u Če Gevarinoj politici ogoljene sile. U svojim memoarima, egipatski vođa Naser priseća se kako ga je Če Gevara upitao koliko je ljudi napustilo njegovu zemlju zbog agrarne reforme. Kad je Naser odgovorio da niko nije otišao, Če je ljutito uzvratio da je mera dubine socijalnih promena u tome koliko ima ljudi “koji osećaju da za njih nema mesta u novom društvu”. Ovaj predatorski instinkt dostigao je vrhunac 1965. godine, kada je, nastupajući kao da je Bog sam, počeo da govori o “novom čoveku” koga će on i njegova revolucija stvoriti.
avatar
metilda

Female
Posts : 5943
2015-10-10

Age : 80

Back to top Go down

Re: zločinac che guevara...

Post by metilda on 1/6/2017, 06:56

Mašina za ubijanje – Če Gevara, od komunističkog agitatora do kapitalističkog brenda


BY ALVARO VARGAS LLOSA · PUBLISHED 07/06/2012
 
Socijalistički maneken

U percepciji velikog broja ljudi borac za “bolji svet” – u stvarnosti masovni ubica


Čeova opsesija kontrolom navela ga je da učestvuje u stvaranju bezbednosnog aparata čiji je zadatak bio da potčini šest i po miliona Kubanaca. Tokom prve polovine 1959. godine održan je niz tajnih sastanaka u Tariri, nedaleko od Havane, u vili u koju se Če Gevara privremeno povukao da bi se oporavio od bolesti. Tu su najviši vođi revolucije, uključujući i Kastra, osmislili kubansku policijsku državu. Ramiro Valdez, kome je Če tokom gerilskog rata bio pretpostavljen, imenovan je za šefa G-2, tela napravljenog po ugledu na rusku Čeku. Angel Kijuta, veteran španskog građanskog rata koga su Sovjeti poslali i koji je bio vrlo blizak sa Ramonom Merkaderom, ubicom Trockog, i kasnijim Čeovim velikim prijateljem, odigrao je ključnu ulogu u organizovanju sistema, zajedno sa Luisom Albertom Lavendeirom, koji je radio i u La Kabanji. Sam Gevara je preuzeo upravu nad G-6, telom čiji je zadatak bila indoktrinacija oružanih snaga. Invazija u Zalivu svinja, potpomognuta od strane Amerike u aprilu 1961. pružila je savršenu priliku za konsolidaciju nove policijske države. Zatvoreno je na desetine hiljada Kubanaca, i došlo je do novih masovnih egzekucija. Kao što je sam Če Gevara rekao sovjetskom ambasadoru Sergeju Kudrajvcevu, kontrarevolucionari “više nikad neće podići glavu”.
 
“Kontrarevolucionar” je izraz koji se primenjuje na svakog ko odstupi od dogme. To je bio komunistički sinonim za “jeretik”. Koncentracioni logori su bili jedan od načina na koje je dogmatska vlast gušila otpor. Istorija pripisuje španskom generalu Valerijanu Vejleru, upravniku Kube s kraja XIX veka, prvu upotrebu termina “koncentracija”, da bi se njome opisala politika zatvaranja masa potencijalnih protivnika – u njegovom slučaju, pristalica kubanskog pokreta za nezavisnost – u logore ograđene bodljikavom žicom. Kubanski revolucionari su vek kasnije spremno primenili tu domaću tradiciju. U početku, revolucija je mobilisala dobrovoljce za izgradnju škola i rad u lukama, plantažama i fabrikama – sve sjajne prilike za fotografisanje Čea kao radnika na dokovima, Čea kao radnika na plantaži šećerne trske, Čea tekstilnog pregaoca. Vrlo brzo dobrovoljni rad je postao malo manje dobrovoljan; prvi logor za prinudni rad, Guanahakabibes, formiran je na zapadnom delu Kube krajem 1960. godine. Ovako je Če objasnio ovu metodu zatvaranja: “Mi zatvaramo u Guanahakabibes samo one sumnjive slučajeve u kojima nismo sigurni da li neko treba da ide u zatvor… Ljude koji su počinili manje ili veće zločine protiv revolucionarnog morala… To je težak rad, ne okrutan, samo što su uslovi rada tamo teški”.
 

Ovaj logor je bio preteča kasnijeg sistematskog zatvaranja koje je počelo 1965. u provinciji Kamaguej, i to disidenata, homoseksualaca, žrtava side, katolika, Jehovinih svedoka, Afro-kubanskih sveštenika i drugog sličnog šljama, pod oznakom Unidades Militares de Ayuda a la Produccion, što će reći Vojnih jedinica za pomoć proizvodnji. Natrpani u autobuse i kamione, “nepodobni” bi sa uperenim cevima bili prevezeni u koncentracione logore organizovane po obrascu Guanahakabibes. Neki se ne bi nikad vratili; drugi bi bili silovani, premlaćivani ili osakaćeni; a većina bi bila traumatizovana za čitav život, kao što je pokazao potresni dokumentarac Nestora Almendroa Nepropisno ponašanje snimljen pre nekoliko decenija.
avatar
metilda

Female
Posts : 5943
2015-10-10

Age : 80

Back to top Go down

Re: zločinac che guevara...

Post by metilda on 3/6/2017, 14:48

Mašina za ubijanje – Če Gevara, od komunističkog agitatora do kapitalističkog brenda


BY ALVARO VARGAS LLOSA · PUBLISHED 07/06/2012
 
Socijalistički maneken

U percepciji velikog broja ljudi borac za “bolji svet” – u stvarnosti masovni ubica


Time magazin svakako nije bio precizan kada je u avgustu 1960. godine u svojoj priči sa naslovne strane revolucionarnu podelu rada na Kubi opisao na sledeći način: Če Gevara je “mozak”, Fidel Kastro “srce”, a Raul Kastro “pesnica”. Ali, takve tvrdnje govore o tome kako je postojala percepcija da je Če Gevara odigrao ključnu ulogu u pretvaranju Kube u bastion totalitarizma. Če na početku nije bio uverljiv kandidat za ideološkog čistunca, imajući u vidu njegov boemski duh, ali tokom godina obuke u Meksiku, pa potom i u periodu oružanih borbi na Kubi, on je izrastao u komunističkog ideologa zaljubljenog u Sovjetski Savez. To je izazivalo veliku nelagodu kod Kastra i ostalih koji su, u osnovi, bili oportunisti i koji nisu birali ni sredstva ni saveznike kada se radi o osvajanju vlasti. Kada su budući revolucionari uhapšeni u Meksiku 1956. godine, Gevara je jedini priznao da je komunista i da uči ruski (čak je otvoreno govorio o svojim odnosima sa Nikolajem Leonovim iz sovjetske ambasade). Tokom oružane borbe na Kubi, napravio je snažan savez sa Socijalističkom narodnom partijom (komunističkom partijom na ostrvu) i sa Karlosom Rafaelom Rodrigezom, ključnim čovekom za konverziju Kastrovog pokreta u komunizam.
 

Njegov fanatizam učinio ga je ključnim šrafom u “sovjetizaciji” revolucije koja se često hvalisala svojim nezavisnim karakterom. Vrlo brzo pošto su barbudos došli na vlast, Gevara se uključio u pregovore sa Anastasom Mikojanom, sovjetskim zamenikom premijera, koji je posetio Kubu. Njemu je bila poverena misija unapređenja sovjetsko-kubanskih pregovora tokom posete Moskvi 1960. godine (bilo je to dugo putovanje tokom koga je Če Gevaru “najviše impresionirala” Severna Koreja Kim Il Sunga). Gevarin drugi put u Rusiju, u avgustu 1962. godine, bio je još značajniji, zato što je zapečatio pretvaranje Kube u sovjetsku nuklearnu predstražu. Sreo se sa Hruščovim na Jalti da bi konačno uobličili detalje operacije koja je već počela i uključivala unošenje 42 sovjetske rakete, od kojih su polovina bile naoružane nuklearnim bojevim glavama, kao i lansera i 42.000 vojnika. Pošto je svojim sovjetskim saveznicima izneo bojazan da bi Amerikanci mogli saznati šta se dešava, Gevara je dobio uveravanja da će sovjetska mornarica intervenisati – drugim rečima, da je Moskva spremna da uđe u rat.
avatar
metilda

Female
Posts : 5943
2015-10-10

Age : 80

Back to top Go down

Re: zločinac che guevara...

Post by metilda on 3/6/2017, 15:54

Mašina za ubijanje – Če Gevara, od komunističkog agitatora do kapitalističkog brenda


BY ALVARO VARGAS LLOSA · PUBLISHED 07/06/2012
 
Socijalistički maneken

U percepciji velikog broja ljudi borac za “bolji svet” – u stvarnosti masovni ubica


Po biografiji Če Gevare koju je napisao Filip Gavi, on se hvalisao da je “Sovjetski Savez spreman da rizikuje sve, da uđe u nezamislivo destruktivan atomski rat, samo da bi odbranio princip”. Odmah pošto je okončana raketna kriza – i to Hruščovljevim kršenjem datog obećanja o ulasku u rat i dogovorom sa Amerikom iza Kastrovih leđa, dogovorom koji je uključivao i uklanjanje američkih projektila iz Turske – Gevara je za jedan britanski komunistički dnevni list rekao sledeće: “Da su rakete ostale, mi bismo ih, braneći se od agresije, usmerili na samo srce Sjedinjenih Država, i na sam Njujork, i sve ih upotrebili”. 

Nekoliko godina kasnije, on u Ujedinjenim nacijama izjavljuje: “Kao marksisti, mi smatramo da miroljubiva koegzistencija država ne uključuje koegzistenciju eksploatatora i eksploatisanih”.
 
Gevara se distancirao od Sovjetskog Saveza u poslednjim godinama svog života. To je učinio iz pogrešnih razloga, okrivljujući Moskvu da je ideološki suviše meka i da u diplomatiji čini suviše ustupaka – za razliku od Maove Kine, koju je počeo da doživljava kao raj ideološke pravovernosti. U poruci iz novembra 1964, njemu blizak sovjetski zvaničnik Oleg Darusenkov, citira Čeove reči: “Tražili smo od Čehoslovaka oružje, oni su nas zavlačili. Onda smo tražili od Kineza; oni su rekli “da” posle samo nekoliko dana i čak nam ništa nisu ni naplatili, tvrdeći da se prijateljima oružje ne prodaje”. U stvari, Če Gevara je bio ogorčen činjenicom što je Moskva od drugih članica komunističkog bloka, uključujući i Kubu, tražila nešto zauzvrat za veliku materijalnu pomoć i političku podršku koju im pruža. 

Njegov konačni napad na Moskvu desio se u Alžiru 1965. godine, na međunarodnoj konferenciji, gde je optužio Sovjete da su usvojili “zakon vrednosti”, što će reći kapitalizam. Njegov raskid sa Sovjetima, sve u svemu, nije predstavljao poklič za nezavisnost. Bio je to ideološki krik, u stilu Envera Hodže, u kome se ogleda želja da se celokupna stvarnost potčini slepoj ideološkoj ortodoksiji.
 
Veliki revolucionar je imao šansu da u praksi sprovede svoju ekonomsku viziju, svoju ideju socijalne pravde, i to u svojstvu direktora Nacionalne banke Kube i Odseka za industriju na Nacionalnom institutu za agrarnu reformu, gde je bio sve do kraja 1959, da bi početkom 1961. postao ministar industrije. Period u kome je Gevara bio zadužen za najveći deo kubanske privrede obeležen je gotovo potpunim kolapsom u oblasti proizvodnje šećera, neuspehom industrijalizacije i uvođenjem bonova – a sve to u zemlji koja je pre Batistine diktature bila jedna od četiri ekonomski najuspešnije zemlje Južne Amerike.
 

Vreme koje je proveo na mestu direktora Narodne banke, tokom koga je izdavao novčanice sa potpisom “Če”, najbolje je sumirao njegov zamenik Ernesto Betankur: “Bio je potpuna neznalica u pogledu najelementarnijih ekonomskih principa”. Gevarina moć percepcije u pogledu svetske ekonomije najbolje se iskazala na konferenciji u Urugvaju kada je predvideo da će ekonomski rast na Kubi iznositi 10% godišnje, i da će do 1980. godine tamošnji dohodak po glavi stanovnika biti veći od američkog u tom trenutku. Na tridesetogodišnjicu njegove smrti, 1997. godine, Kubanci su se hranili racionisanim količinama od 1,8 kg pirinča i 0,37 kg pasulja mesečno; 1,2 kg mesa dvaput godišnje, isto toliko sojinog mleka nedeljno i četiri jajeta mesečno.
avatar
metilda

Female
Posts : 5943
2015-10-10

Age : 80

Back to top Go down

Re: zločinac che guevara...

Post by metilda on 3/6/2017, 16:15

Mašina za ubijanje – Če Gevara, od komunističkog agitatora do kapitalističkog brenda


BY ALVARO VARGAS LLOSA · PUBLISHED 07/06/2012
 
Socijalistički maneken

U percepciji velikog broja ljudi borac za “bolji svet” – u stvarnosti masovni ubica


Zemljišna reforma je oduzela zemlju bogatima, ali je prenela u ruke birokrata, a ne seljaka (dekret o tome je napisan u Čeovoj kući). U ime diversifikacije, oblasti pod poljoprivrednim kulturama su smanjene i radna snaga preusmerena ka drugim aktivnostima. Rezultat je bio da je između 1961. i 1963. godine, žetva bila smanjena za polovinu, na samo 3,8 miliona tona. Da li je zato napredovala kubanska industrija? Na nesreću, Kuba ne raspolaže sirovinama za tešku industriju, a zbog revolucionarne preraspodele, nije imala ni čvrste valute kojom bi mogla da ih kupi – kao što nije imala novca ni za osnovna potrošna dobra. Do 1963. sve nade u industrijalizaciju Kube su napuštene, i revolucija je prihvatila svoju ulogu kolonijalnog snabdevača šećerom za sovjetski blok, u zamenu za naftu kojom pokriva svoje potrebe i koju preprodaje drugim zemljama. U naredne tri decenije, Kuba će preživljavati zahvaljujući sovjetskim subvencijama koje su se kretale od 65 do 100 milijardi dolara.
 
Pošto je omanuo kao heroj socijalne pravde, da li Če Gevara zaslužuje mesto u istorijskim knjigama kao genije gerilskog ratovanja? Danas je dovedeno u pitanje i njegovo najveće vojno dostignuće u borbi protiv Batiste – zauzimanje grada Santa Klara posle iznenadnog napada na blindirani voz. Mnogobrojna svedočanstva upućuju na to da se komandant voza predao unapred, moguće stoga što je primio mito (Gutieres Menojo, koji je predvodio drugu gerilsku grupu u toj istoj oblasti, jedan je od onih koji su ozbiljno osporili Čeovu zvaničnu verziju o njegovoj pobedi). Neposredno posle pobede revolucije, Gevara je organizovao gerilsku vojsku u Nikaragvi, Dominikanskoj Republici, Panami i Haitiju. Sve one su neslavno poražene. Argentinskog revolucionara Horhe Rikarda Masetija je 1964. poslao u smrt ubedivši ga da iz Bolivije izvrši napad na sopstvenu zemlju neposredno pošto je u Argentini obnovljena predstavnička demokratija.
 
Posebno katastrofalna je bila ekspedicija u Kongo 1965. u kojoj se Če Gevara ujedinio sa dvojicom pobunjenika – Pjerom Muleleom na zapadu i Loranom Kabilom na istoku – protiv kongoanske vlade koju su podržavale SAD, uz pomoć plaćenika iz Južne Afrike i plaćenika regrutovanih iz redova kubanskih iseljenika. Mulele je zauzeo Stenlivil, ali je kasnije morao da se povuče. Dok je bio na vlasti, zaveo je teror, kako što piše V. S. Najpoul, pobio je sve ljude koji su znali da čitaju i koji su nosili kravatu. Što se tiče Če Gevarinog drugog saveznika, Lorana Kabile, on je u to vreme bio samo lenj i korumpiran; međutim, svet će devedesetih saznati da je i on mašina za ubijanje. Kako bilo, Gevara je veći deo 1965. godine proveo pomažući pobunjenicima na istoku, da bi na kraju sramno pobegao iz zemlje. Naposredno potom je na vlast došao Mobutu i uspostavio višedecnijsku tiraniju. (I u zemljama Latinske Amerike, od Argentine do Perua, revolucije koje je Če inspirisao na kraju su dovele do jačanja brutalnog miltarizma za dugi niz godina).
avatar
metilda

Female
Posts : 5943
2015-10-10

Age : 80

Back to top Go down

Re: zločinac che guevara...

Post by metilda on 3/6/2017, 16:19

U Boliviji je Če bio poražen još jednom, i poslednji put. Pogrešno je procenio lokalnu situaciju. Tamo je agrarna reforma sprovedena mnogo godina ranije, vlada je poštovala mnoge institucije seoskih zajednica, a vojska je, bez obzira na nacionalizam, bila bliska sa SAD. “Seljačke mase nam uopšte ništa ne pomažu”, glasio je Gevarin melanholični zaključak iz bolivijskog dnevnika. A što je još gore, Mario Monhe – lokalni komunistički vođa koji je ponižavajuće loše prošao na izborima, nije bilo raspoložen za gerilsko ratovanje – odveo je Če Gevaru na osetljivu lokaciju na jugoistoku zemlje. Okolnosti Čeovog hvatanja u klancu Juro, neposredno posle susreta sa francuskim intelektualcem Režisom Debreom i argentinskim slikarom Kirom Bustosom (obojica su uhapšeni pošto su napustili njegov logor), pokazuju koliko je cela bolivijska ekspedicija bila amaterski poduhvat.
 
Gevara je svakako bio odlučan, hrabar i brz kada je trebalo organizovati život na vojničkoj osnovi na teoritorijama pod njegovom kontrolom, ali ipak on nije bio general Giap. U knjizi Gerilsko ratovanje on prihvata učenje da narodna vojska može pobediti regularnu vojsku, da nije neophodno čekati na prave uslove zato što pobunjenički foco (mala grupa revolucionara) može stvoriti te uslove, i da se borba prvenstveno mora voditi po selima i provinciji. (U njegovim preporukama za gerilski rat ženama je rezervisano mesto kuvarica i bolničarki). Međutim, Batistina vojska nije bila vojska, već korumpirana skupina bandita bez mnogo motivacije i organizacije, a gerila focos je, sa izuzetkom Nikaragve, svuda redom završavala u katastrofalnom porazu, dok je, s druge strane, za poslednje četiri decenije Latinska Amerika postala 70% urbana. Če je i u ovoj stvari grešio.
 
Poslednjih nekoliko decenija XIX veka Argentina je bila druga na svetu po brzini privrednog rasta. U poslednjoj deceniji tog veka, argentinski radnici su imali veće realne nadnice od radnika u Švajcarskoj, Nemačkoj ili Francuskoj. Do 1928. Godine ona je bila dvadeseta u svetu po bruto domaćem proizvodu per capita. To sve je u velikoj meri delo Huana Bautiste Alberdija.
 
Kao i Gevara, i Alberdi je voleo da putuje; kao četrnaestogodišnjak on je kroz pampe i pustinje peške putovao sa severa na jug, sve do Buenos Airesa. Kao i Gevara, Alberdi se suprotstavio tiraninu, u njegovom slučaju Huanu Manuelu Rosasu. Kao i Gevara, Alberdi je imao prilike da utiče na revolucionarnog vođu koji je došao na vlast – Husta Hozea de Urkiza koji je 1852. godine uklonio Rosasa. Kao i Gevara, Alberdi je putovao svetom kao predstavnik nove vlasti i umro je u inostranstvu. Ali za razliku od starog i novog miljenika levice, Alberdi nikada nije ni mrava zgazio. Napisao je knjigu koja je 1853. godine poslužila kao osnov za Ustav koji ograničava uticaj vlade, omogućava otvorenu trgovinu i obezbeđuje vlasnička prava, čime je započeo period od 27 godina velikog prosperiteta. On se nije mešao u stvari drugih država i suprotstavljao se ratu svoje zemlje sa Paragvajem. Njegov lik neće krasiti stomak Majka Tajsona.
 
Alvaro Vargas Llosa, “The Killing Machine, Che Guevara, from communist firebrand to capitalist brand”, New Republic, 11. i 18. jul 2005.
avatar
metilda

Female
Posts : 5943
2015-10-10

Age : 80

Back to top Go down

Re: zločinac che guevara...

Post by metilda on 26/6/2017, 11:03

„Izumljena tradicija“ i kriza legitimacije antifašizma
 
Povjesničar Enzo Traverso potvrđuje tezu da je antifašizam ideologija koja obuhvaća različite struje koje proizlaze iz prosvjetiteljstva i pacifizma, koje se zalažu za načela sekularizma, građanstva i egalitarizma. U tom smjeru je antifašizam pogotovo nakon kraja borbenog povijesnog antifašizma krajem 1945. godine pokret koji se suprotstavlja ne samo nacizmu i fašizmu već in extenso svim nacionalnim i konzervativnim idejama i strujama.
 
Treba imati na umu da antifašizam u poslijeratnoj Italiji i Njemačkoj funkcionirao ka identitetski i integracijski čimbenik i kao ustavni pakt u izgradnji tadašnje nove političke kulture kao negacija svakog oblika restauracije fašizma ili nacional-socijalizma.
 
U tom pogledu talijanski povjesničar Ernesto Galli Loggia u članku « Oblici i funkcije antifašizma u talijanskom političkom životu: legitimitet ili legitimacija ?» ističe kako post-fašistička Italija je zbog nedostatka povijesnih referenata krajem drugog svjetskog rata « izumila tradiciju » koja se temeljila na antifašizmu kao novi legitimacijski diskurs. Galli della Loggia smatra da se dogodila « nacionalizacija » antifašizma, koja je omogućila kasnije odstranjenje i kompromitiranje pojma nacija iz političkog službenog diskursa i života.
 
Na sličnome modelu funkcionira i još uvijek danas funkcionira hrvatski « antifašizam » koji je legitimirao u poslijeratnoj titoističkoj Jugoslaviju, ostvarenje totalitarnog komunističkog projekta, a danas artikulira i legitimira a-nacionalnu retoriku, militantni globalizam-internacionalizam.
 
Francuski povjesničar Francois Furet u djelu „Le passé d’une illusion“ osuđuje komunistički monopol i njegovo rekuperiranje antifašizmom, te u njemu vidi artikuliranu emociju apsolutne negativnosti, kao novi oblik demokracije.
 
Iako je nepolitički korektno sjetiti se, ne zaboraviti ili napomenuti, ne treba zaboraviti da je pod zastavom antifašizma provedeno niz likvidacija neistomišljenika u Sovjetskom Savezu i u satelitskim državama, ubojstva tajne sovjetske policije španjolskih anarhista u Španjolskom građanskom ratu, a prije likvidacije ruskih anarhista za vrijeme Boljševičke revolucije, prisilna kolektivizacija, militarizacija, opravdanje Hirošime i Nagasakija te genocid hrvatskog naroda na Bleiburgu.
 
U isto doba antifašizam je poslužio za glorificiranje ruskog i američkog imperijalizma kada su likvidirali svoje njemačke i japanske neprijatelje što je nakon rata opravdalo nehumani tretman njemačkog i japanskog pučanstvu, a u Francuskoj je nakon rata opravdao krvavo čišćenje tzv. kolaboracionista itd. Neprestano stigmatiziranje fašizma i veličanje antifašizma ima kontraproduktivne učinke u svakom društvu iako je to svakodnevna praksa politički korektne mašinerije.
 
https://narod.hr/hrvatska/jure-vujic-pripada-li-antifasizam-hrvatskoj-politickoj-tradiciji
avatar
metilda

Female
Posts : 5943
2015-10-10

Age : 80

Back to top Go down

Re: zločinac che guevara...

Post by metilda on 26/6/2017, 14:14

Fašizam i komunizam – dva brata blizanca


Fašizam i komunizam su dva brata blizanca i u oba slučaja totalitarni sustavi koje jednako, bez ikakve pristranosti, treba osuditi kako bi se na temelju povijesne i objektivne istine gradila zdravu budućnost za nove naraštaje.


Padom berlinskog zida i raspadom Sovjetskog Saveza, antikomunizam kao pokret je nestao dok se komunizam reciklirao u pomodni respektabilni građanski antifašizam koji poput otkupiteljske ideologije i nakon potpunog sloma fašizma i nacizma održava prividnost latentnog građanskog rata u kojem virtualni „kriptofašistički neprijatelji“ potkopavaju temelje građanske demokracije.

U tom pogledu Francois Furet zaključuje da se današnji antifašizam više ne zasniva na objektivnom činjeničnom stanju, već na običnoj podvali.



Za njega antifašizam više ne predstavlja stvarni povijesni fenomen, već se svodi na uvredu (Schimpfwort), na sredstvo diskvalifikacije svih političkih neistomišljenika.


Anatema „fašist“ je danas banalizirana u javnom i medijskom prostoru kao uobičajena legalizirana hajka protiv neistomišljenika koja izaziva konsenzus unutar političkog demokratskog građanskog establishmenta.


U tom smislu kao glavno sredstvo političke korektnosti antifašizam koji je do jučer mogao „neprijatelja“ odvesti do nekog streljačkog voda, danas je sredstvo za marginaliziranje i ocrnjivanje svih političkih neistomišljenika, kao što su drevni Grci primjenjivali metodu udaljenja tzv. „ostracizam“ nepoželjnih slobodoumnih filozofa.


Današnji antifašizam, kako kaže Thierry Woltnon je „najveće zajedničko okupljalište jedne nostalgične ljevice marksizma-lenjinizma“.
Kao sublimirana simbolična sintagma salonske ljevice, antifašizam održava određenu intelektualnu pasivnost i mimikriju jer stigmatiziranje neprijatelja, fiktivnih prijetnji „crnokošuljaške aveti prošlosti“ omogućuje prekrivanje i odvraćanje pozornosti javnog mnijenja od nepravda i zla u sadašnjosti.


U tom pogledu ponavljajuća sintagma antifašizma koja se pretvara u spektakl antifašizma u borbi protiv fiktivnog „fašizma“ nastoji iznuđivati neprestani konsenzus, kvaziplebiscit cijelog društva.


U tom smislu takav spektakl antifašizma obuhvaća sljedeće dimenzije: antifašizam kao estetski trendovski stav, kao borba-zabavljanje, kao sredstvo za jačanje dominantnog sustava i antifašizam kao zajednička krilatica između neomarksista i neoliberala.


Nakon antifašizma spektakla, Alain Filkenkraut stigmatizira „antifašizam zastrašivanja“ kojeg opisuje kao (što je Orwellov naziv) „svijet mržnje i slogana“.


U svijetu političke korektnosti opet smo uronjeni u svijet koji je umjetno maniheistički podijeljen u dva tabora: prijatelja humanog roda i neprijatelja čovječanstva.


Takav oblik antifašizma zastrašivanja nastoji riješiti sva probleme etiketiranjem i zastrašivanjem političkih oporbenjaka, neistomišljenika dominantnog sustava, nazivajući ih fašistima.


U tom svijetu mržnje i slogana umjesto civiliziranih rasprava, Habermasovog konverzacijskog djelovanja, prevladava intelektualni rat koji obnavlja totalitarne metode prozivanja, kriminalizacije, diskvalifikacije, procesa itd. Za Filkenkrauta, bit političkog terorizma jest prozivanje i etiketiranje virtualnih metafizičkih protivnika kao povod mogućeg čišćenja.


„Teror u pravom smislu riječi“, piše Claude Polin, „počinje kad se svi u svakom trenutku mogu odrediti krivima, iako nisu prekršili niti jedan zakon.“ Samo načelo totalitarizma je mehanizam čišćenja u jednom upravnom postupku tako da je takva praksa ujedno svojstvo liberalnih demokracija i totalitarnih režima.


Antifašizam postaje prikladni frazeološki ispušni ventil koji nadopunjuje kulturološki, politički i gospodarski vakuum trijumfalnog neoliberalnog kapitalizma, koji maniheistički etiketira i pojednostavljuje povijest kako bi se prikrila kruta suvremena povijest globalizacije sa svojom povorkom neriješenih društvenih i gospodarskih problema i porasta siromaštva u cijelom svijetu, a posebice na jugu zemaljske kugle.


Današnji antifašizam modernih demokratskih građanskih društava odigrava iskupiteljsku ulogu, nastojeći abolirati komunističke zločine kao „nesretni slučaj“ili opravdati ih u ime jedne više sile poput borbe protiv nacizma i fašizma.


Glede politološkog problema odnosa ideologije i prakse, teško je pobjeći od stvarnosti prikazavši dobronamjernost jedne ideologije apstrahirajući njezino praktično oživotvorenje u djela. Tako današnji „zeloti“ antifašizma nastoje prikazati filantropsku altruističku narav izvornog komunizma te dokazati kako je uvijek moguć jedan drugi obnovljeni komunizam, socijalizam „s ljudskim licem“ itd. okultirajući sva zlodjela koja su počinjena u ime iste ideologije.


S povijesnog i empirističkog gledišta, svi totalitarni sustavi su pokazali svoje pravo lice u praksi i nacizma i komunizma koji ništa drugo nije nego mašinerija koja se stvorila i djelovala pod tim imenom u državama „realnog socijalizma“.


Čak i kad proučavamo prva marksistička izvorišta komunizma, može se opravdano sumnjati u takozvanu dobronamjernost navedene ideologije kada Marx već u godini 1848. egzaltira u Komunističkom manifestu: „Više-manje tajni građanski rat koji uznemiruje društvo do trenutka kad će taj rat prijeći u otvorenu revoluciju, u kojoj proletarijat stvara osnove svoje dominacije nasilnim rušenjem buržoazije“.
Toliko o miroljubivim i tolerantnim namjerama izvornog marksizma.


Također ne treba zaboraviti epizodu Pakta Molotov-Ribbentropa od kolovoza 1939. kada je takozvani antifašistički pokret naglo „zamrznut“ zbog germansko-sovjetskog dogovora oko podjele Poljske i tajnih protokola suradnje između Trećeg Reicha i Sovjetskog Saveza.


Velik je doprinos komunističkog pokreta u antifašističkoj borbi. Međutim, u istom povijesnom kontekstu, treba napomenuti su se komunisti internacionalisti nastojali prikazati kao avangarda u antifašističkoj borbi (isti antifašisti koji su podmuklo zašutjeli tijekom sovjetsko-germanskog pakta iz 1939.) dok je povijesno dokazano da su komunisti tvorili određenu otporašku političku frakciju pored niza drugih zaslužnih „nekomunističkih“ antinacističkih i antifašističkih pokreta otpora.


Prije negoli je konstituirana „antifašistička fronta“ papa Pio XI. 29. lipnja 1931. iznio je encikliku „Non abbiamo bisogno“ protiv Mussolinijeva fašizma (dvije godine nakon potpisivanja Lateranskih ugovora).


Sustavna propaganda „lijevog antifašizma“ nastoji prikriti druge većinske sastavnice antifašističkog pokreta otpora poput: socijaldemokratski otpor (skupine: „Blick in die Zeit“, „Roter Stobtrupp“, Volksfront“, „Deutsche Freiheit) protestantski otpor (pokreta „Bijela ruža“ Martina Niemollera, Dietricha Bonhoeffera, skupina „Pfarrernotbund“, „Biro Gruber“, „Jungenwatch“), katolički pokret otpora s vatikanskom enciklikom „Mit brennender Sorge“ Pape Pie XI. iz 1937. (isti papa je osudio komunizam u enciklici Divini Redemptoris 19.III.1937. kao što je 1926. godine osudio francuski integristički nacionalizam i pokret Action francaise), djelovanje biskupa Konrada Graf von Preysinga, biskupa Clemensa Augusta von Galna, pa i Alojzija Stepinca u Hrvatskoj, čelnici katoličke akcije u Berlinu: Michale von Faulhaber, Bernard Lichtenberg (prior Berlinske katedrale), čelnik katoličke akcije iz Municha Muhlera i Archeveque Michael von Faulhaber te djelovanje katoličkih pokreta poput „Zentrum“, Odbor za pomoć nearijevskih katolika, „Junge Front“, revija „Der gerad Weg“ te konzervativne frakcije antinacističkog otpora poput „Udruge Kreisau“ na čelu s Helmutom Jamesom von Moltkom, skupina „Carl Goerdeler“ pa sve do otporaških vojnih konzervativnih krugova poput skupine „Tresckow i Claus Schenck Graf von Stauffenberg“ koji su pokrenuli neuspjele atentate na Hitlera. (1942-1943). Komunistički antifašizam se također ilustrirao tijekom Španjolskog građanskog rata u likvidaciji španjolskih komunista disidenata i trockista iz Radničke stranke marksističkog ujedinjenja i anarhista iz CNT-a od NKVD-a.


Staljinizam se također u ime antifašističke borbe obračunao s talijanskim komunističkim disidentom, utemeljiteljem Komunističke internacionalističke stranke Amadeom Bordigaom koji je iznio da je “antifašizam instrumentaliziran od staljinizma u svrhu uspostave svjetske hegemonije“.


Ne treba zaboraviti da je u ime antifašizma (svaki potencijalni neprijatelj staljinizma bio je prozvan reakcionarom ili fašistom) staljinizam režirao i provodio sustavne čistke (koje su pogodile, prema istraživanjima povjesničara Nicolasa Wertha, 94 % nekomunista deportiranih u gulag) i ekspeditivne likvidacije.


U ime antifašizma, Staljin je zapovjedio deportiranje „sumnjivih“ nacionalnih majina poput tisuće Poljaka i ostalih baltičkih naroda, transferiranje u srednju Aziju 170.000 Korejanaca, provođenje prisilne sedentarizacije „zaostalih nomada“ srednje Azije u Kazahstanu, deportiranje njemačke manjine iz regije Volga, deportiranje 600.000 Čečena godine 1944. kao i deportiranje Tatara iz Krimjea.
Zanimljivo je ustvrditi kako genocide nad Armejcima, genocidi nad etnijama južnog Sudana, Ibosa u Bijafri, plemena Ašoli i plemena Langi u Ugandi su provjerili i precizno kvantificirali međunarodni stručnjaci i povjesničari, no to nije slučaj divovskog genocida koji je vodio sovjetski režim.


Solženjicin u djelu „Arhipelag gulaga“ piše o 66 milijuna žrtava sovjetskog režima, a Georges Knupffer u djelu „The Struggle for World power“ iznosi da je sovjetska revolucija koštala oko 60 milijuna žrtava.


U ime antifašizma, u ožujku 1940. je likvidirano 4500 poljskih časnika u Katynu, a ista je antifašistička praksa rabljena za likvidaciju 300.000 Hrvata na Bleiburgu u svibnju 1945. 


Također u ime antifašizma se provodila u Francuskoj takozvana „divlja čistka“ kolaboracionista u kojoj je prema povjesničaru Robertu Aronu, bilo 40.000 žrtava, a prema drugim povjesničarima (Philippe Bourdel u djelu „L’epuration sauvage) od 11.000 do 20.000 žrtava. U ime antifašizma sovjetska je vojska ugušila mađarsku revoluciju 1956. i češku revoluciju 1968.


U ime antifašizma i „klerofašizma“ je velikosrpsko komunističko vodstvo ugušilo Hrvatsko proljeće u Karađorđevu, a i još ranije, također pod zastavom „antifašizma“ Milošević je krenuo 1989. sa svojom velikosrpskom agresijom na Hrvatsku i na ostale republike bivše Jugoslavije u obranu jedinstva SFRJ.


Također u ime antifašizma su na kraju Drugog svjetskog rata protjerane iz istočnoeuropskih zemalja njemačke manjine među kojima su tisuće umrle u sabirnim američkim logorima. Dakle, današnje vladajuće elite u parlamentarnim demokracijama ne dijele političke pokrete ili režime na fašističke i antifašističke, (Jean-Francois Revel je označio staljinizam kao „crveni fašizam“) već, kao što je to istaknula Hananh Arendt, prije svega na liberalne, demokratske, autoritativne i totalitarne što zahtijeva nijansiraniji i prosvjećeniji pristup u prosuđivanju takvih režima ili pokreta.


Tu tezu potkrjepljuje činjenica da su demokracije dijelom mogle i jesu koristile se antidemokratskim sredstvima. Tijekom Drugog svjetskog rata; liberalne demokracije u suzbijanju nacističke Njemačke i carskog Japana su uporabile smišljeno oružje za masovno uništenje nad civilnim stanovništvom (Hirošima, Nagasaki i Dresden): te metode neki analitičari mogu opisati kao „fašističke“ iako ti režimi nisu bili totalitarni ili fašistički.


Jacques Julliard: 75 milijuna mrtvih u komunizmu upućuje na njegovu bit


U svjetlu povijesnih činjenica i utvrđenih brojki žrtava, paušalni argument salonskog antifašizma o takozvanom raskoraku između komunističke doktrine i stvarnosti bjelodano je pobijeđen od golih povijesnih činjenica jer takva tvrdnja potvrđuje puko špekuliranje i nagađanje i nedokazive povijesne pretpostavke. Sama empiristička metoda koju primjenjujem u ovoj knjizi, pokazuje kako prosuđivanje svake ideologije ili političkog pokreta je strogo zasnovano na promatranju, raščlanjivanju i izvlačenju zaključaka na strogo provjerenim povijesnim činjenicama.


Adorno i Horkheimer su pokazali kako svi totalitarni režimi teže prema društvenoj homogenosti i pretvaranju svijeta u identičnosti s iskonstruiranjem novog čovjeka. Namjera je etičkofilozofska kategorija koju totalitarni sustavi ne trpe, a povijesno je dokazano kao i u komunističkoj ideologiji da su krajnja sredstva terora neodvojiva od krajnjeg cilja poput uspostave diktature proletarijata, jer navedeni sustavi pa i komunizam misli da su revolucionarna nasilna sredstva najvjerodostojniji način da se stigne do cilja, što isključuje svaki oblik romantizma koji nam serviraju pristaše cheguevarističkog idolopoklonstva ili pobornici socijalizma „s ljudskim likom“.


U tom pogledu Jacques Julliard s pravom tvrdi da „ako 25 milijuna mrtvih u nacizmu upućuje na njegovu bit, zašto bi se 75 milijuna mrtvih u komunizmu moralo shvaćati tek kao običan nesretan slučaj“.
avatar
metilda

Female
Posts : 5943
2015-10-10

Age : 80

Back to top Go down

Re: zločinac che guevara...

Post by Sponsored content


Sponsored content


Back to top Go down

Page 3 of 3 Previous  1, 2, 3

Back to top

- Similar topics

 
Permissions in this forum:
You cannot reply to topics in this forum